Niesiony tunelami ulic dźwięk traci swą melodyjność bądź jej nigdy nie posiadł.

Świadczyć o jego zamiarze zaistnienia może jedynie dłuższe trwanie samogłosek w słowach kończących wers. Znak że słowa kandydują do miana wyśpiewanych.

Zapomniane nieco wytwory włóczkowe kłębią się na rogach trójkątnych chust.Na trójkątnych chustach kłębią się nagie kobiece ciała, orły z rozpostartymi skrzydłami, muskularni wojownicy, czołgi rakiety napisy.

Na krótkowłose głowy nasunięte berety. Rezerwa idzie i w swym widzie zapewne nie dostrzega czmychających w przyspieszonym nienaturalnie marszu staruszek. Półgębkiem dobywających się uśmieszków co poniektórych przechodniów. Jednym okiem zerkających gołębi których mrowie jest niemal wizytówką miejsca.

Celem jest pomnik wieszcza któremu to odśpiewają swą piosenkę. O Wawelu, o Zygmunta Dzwonie. Słowa już jednak nieco zmienione. Lekkich obyczajów kobiety już się stały „babami”, przekleństw innej maści jakby i mniej. Już nie wszyscy przysiedli się do Nauki, Męstwa, Poezji, Ojczyzny. Nikt nie stanie obok wieszcza. Druciany płot odgrodzi tych których nie odgrodzi przekonanie że nie wypada. Tych których i on nie odgrodzi niewielu.

Policzalni na palcach pojedynczej wysuniętej dłoni. A w dłoniach tych butelki i puszki częściej owinięte w papier celem maskowania.

Fakt istnienia rezerwistów mimo że teoretycznie nie zagrożony zapewne przybierze inną postać.

Wyczytałem o ostatnim już “jak kiedyś poborze”. Czy zawodowo trudniącym się żołnierką będzie się chciało dostarczać folklorystycznych występów? Raczej wątpię. Może powstanie Instytut Folklorystyczny który corocznymi występami przypominać będzie odchodzące powoli w niepamięć przedstawienia. Może zatrudnieni w nim wezmą lekcje śpiewu. Może ruszą po Polsce z występami?

Może…

Chłopaki ponoć nie płaczą, to że ryczą wiem właśnie słyszałem. W takich chwilach utwierdzam się w przekonaniu że jednak milczenie jest złotem.

Specjalnie więc nie będę rozpaczał z powodu tego iż za 9 miesięcy rykną po raz ostatni; o Zygmuncie i jego dzwonie i o tych zapłakanych babach które to z tęsknoty więdną.

Nie ma więdną? Jeszcze nie, ale to tylko kwestia czasu gdy w słowa piosenki to określenie trafi.

A może nieprawidłowe jest nie poświęcenie siebie w stopniu “nie stosownym”. Może nie wydając dodatkowych pieniędzy nie oddajemy tej cząstki życia którą poświęciliśmy na ich zarobienie. Tym samym nie dzielimy jej pomiędzy kucharza, pomocnika, kelnera. Elektrownie, wodociągownie, pralnię. Nie bilansujemy przyjemności własnej przyjemnością wszystkich wokół. Nie dzielimy się swoimi pieniędzmi będącymi substytutem naszej energii życiowej. A może i zaklinanie owej energii w złote monety też należy do występku? Jeśli podarowana przez nas z dobroci serca i szczytnym zamiarem czynienia dobra moneta, zamienia sie w obiekt – działanie przeciwstawne naszej intencji. Wiem nie jesteśmy w stanie wszystkiego przewidzieć.

Zajadając się filetem kurczaczej piersi nie przypisujemy sobie dekapitacji stworzenia. Zrobił to ktoś inny. Wypracowałem sobie “jednostki władzy” aby ktoś zrobił to za mnie. A co gdy z czasem przyjdzie mi zarabiać dużo więcej? Gdy owo zabijanie w moim imieniu będzie mało znaczącym ułamkiem mego poświęcenia? Stanę się potworem!?

Może od razu powinienem się na owoce i warzywa. A może na ciasteczka(?), czy Ciasteczkowy potwór z “Ulicy Sezamkowej” jest samicą czy samcem (czy faktycznie ewa zgrzeszyła pierwsza)? Wie ktoś?!

prawie manifest.

Nieloty – taksonomiczna grupa ptaków która w wyniku zmian ewolucyjnych zatraciła zdolność spoglądania na sprawy ziemskie z dystansu…

Współcześnie, grupa tych ptaków najliczniej występuje na wyspach Nowej Zelandii. Wiele jednak z kontynentów posiada swojego przedstawiciela mniej, lub też bardziej znanego.

Zapytani o przedstawiciela tej grupy zapewne na któreś z czołowych pozycji umieścili byście ptaka kiwi. Wiem że kurę też, jednak do dalszego rozwoju wydarzeń potrzebujemy czegoś innego. Dzikiego, z nad przeciętnie wyostrzonymi zmysłami i drapieżnego (niemal). Występującego dodatkowo w warunkach o dużym zróżnicowaniu poziomym terenu.

Zgadzam się kura tatrzańska mogła by się zaliczać do drapieżników jednak zmniejszające się pogłowie kozicy to chyba słabo się wiąże…

Czy taki nielot może marzyć o lataniu? Czy może pragnąć wznieść się w powietrze? Oczywiście pytanie pozostanie w sferze domysłów, bowiem ostatni przedstawiciel rodu ptasiego, co prawda słabo spokrewniony taksonomicznie z nielotami, który mógłby nam na to pytanie odpowiedzieć zmarł dosyć niedawno dożywając sędziwego wieku. Sędziwego nawet jak na papugę.

Kierując się jednak ludzką wiedzą na tematy wszelakie możemy być pewni że chce.

Zaspakajanie pragnień jest powszechną cechą ludzką, dzięki temu liczne zwierzęta mogły spełnić swoje marzenia. Do bardziej spektakularnych możemy zaliczyć podróż pewnego psa do gwiazd na koszt mieszkańców pewnego kraju. Była ona marzeniem o którym łajka mimochodem wspomniała swojemu opiekunowi…

Albo chciały jeszcze przed momentem – dostrzegły bowiem właśnie robaka. Apetycznego, tłustego… Już po, znów chcą latać.

Czym jest lot, mniej więcej swobodnym unoszeniem się w powietrzu. Mniej więcej swobodnym, wymaga jednak pewnego wysiłku. W tym celu ptaki wykorzystują skrzydła. Problem nielotów w kwestii lotu polega na tym że owe skrzydła są bardzo silnie zredukowane co za tym idzie – nielotne.

Przeszkodą jest także waga, znaczy nadwaga.

Położone na wadze ciało świadome swej nadwagi pragnie niemal mimowolnie przybrać pozycję “przy wadze”. Opisane w ten sposób przez osoby trzecie osoby wcześniej czy później staje się ciałem bez wagi, vide “szrotowanie sprzętu agd”

Przerośnięty aparat mięśniowy czyni z tych ptaków bardzo wprawnych biegaczy jednak mimo dosyć sporych osiąganych prędkości… powiem krótko, oderwanie kupra od ziemi jest możliwe jedynie w jeden sposób, jaki?

Popatrzcie: